Początki muzeum sięgają 1968 r., kiedy to z inicjatywy "Społecznego Komitetu Organizacyjnego Muzeum Fauny Bieszczadzkiej" i miejscowych myśliwych rozpoczęto gromadzenie eksponatów przyrodniczych. W 1974 r. przystąpiono do budowy nowego obiektu, którego otwarcie nastąpiło po 12 latach. W 1991 r. muzeum zostało przekazane Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu. Na jego bazie powstał Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny BdPN, który prowadzi działalność naukową, dydaktyczną oraz muzealną.
Muzeum mozna zwiedzać od wtorku do soboty w godz. 900 - 1700, dodaktkowo w okresie letnim (lipiec- sierpień) jest czynne również w niedziele w godz. 900 - 1400
Opłaty za zwiedzanie muzeum są zgodne ze rozporządzeniem Dyrektora BdPN na właściwy rok kalendarzowy
Znajdują się tu ekspozycje stałe:
- "Bieszczady dawniej i dziś”
- "Biologia i systematyka świata zwierząt"
- "Wybrane zagadnienia z paleontologii"
- "Geologia Bieszczadów na tle Karpat”
- "Geomorfologia, hydrologia, klimat i gleby Bieszczadów"
- “Plan ochrony Bieszczadzkiego Parku Narodowego i otuliny"
- "Flora I zbiorowiska roślinne oraz fauna Bieszczadów"
Muzeum organizuje również wystawy czasowe związane z regionem, które okresowo zastępują ekspozycję "Bieszczady dawniej i dziś".
“Bieszczady dawniej i dziś”
Ekspozycja przedstawia historię i współczesność regionu (osadnictwo, rozmieszczenie i architekturę obiektów sakralnych, dworów, pałaców). Urozmaicają ją modele architektoniczne cerkwi, wiejskiej chaty, dworu oraz sprzęty i narzędzia codziennego użytku.
“Biologia i systematyka świata zwierząt"
Przy pomocy plansz, okazów, modeli plastycznych i fotografii prezentowane są podstawowe wiadomości o systematyce, pochodzeniu, anatomii i morfologii zwierząt oraz ich trybie życia i sposobach rozmnażania.
Poznajemy pierwotniaki - mikroskopijne organizmy jednokomórkowe, gąbki prowadzące osiadły tryb życia w środowisku wodnym oraz jamochłony - prymitywne zwierzęta tkankowe. Odrębną grupę stanowią płazińce i obleńce, z których wiele gatunków jest pasożytami zwierząt kręgowych i człowieka. Do interesujących bezkręgowców należą najliczniejsze i zarazem najbardziej zróżnicowane na Ziemi stawonogi. Poznajemy też mięczaki (małże, ślimaki, głowonogi) oraz szkarłupnie (jeżowce, rozgwiazdy, wężowidła) charakteryzujące się pięciopromienną symetrią ciała.
Szerzej zaprezentowane są kręgowce posiadające szkielet wewnętrzny, którego główną osią jest kręgosłup. Należą do nich: bezszczękowce, ryby, płazy i gady oraz ptaki i ssaki. |
